از نزاکت نشئه گیهای می عجزم مپرس

داغ چون اخگر نمکسودست از خاکسترم

می روم ازخویش در هر جنبش آهنگ شوق

طایر رنگم غبار شوخی بال و پرم

کز شکست خویشتن لبریز دل شد ساغرم

در محیط حادثات دهر مانند حباب چشم

پوشیدن لباس عافیت شد در برم