در محیط حادثات دهر مانند حباب چشم

طایر رنگم غبار شوخی بال و پرم

از نزاکت نشئه گیهای می عجزم مپرس

کز شکست خویشتن لبریز دل شد ساغرم

پوشیدن لباس عافیت شد در برم

همچوشبنم جذبه خورشید حسنی دیده ام

چون نگه پرواز دارد اشک با چشم ترم