پوشیدن لباس عافیت شد در برم

از نزاکت نشئه گیهای می عجزم مپرس

کز شکست خویشتن لبریز دل شد ساغرم

در محیط حادثات دهر مانند حباب چشم

همچوشبنم جذبه خورشید حسنی دیده ام

چون نگه پرواز دارد اشک با چشم ترم

تخم اشک حیرتم بی ریشه نظاره نیست