همچوشبنم جذبه خورشید حسنی دیده ام

کز شکست خویشتن لبریز دل شد ساغرم

در محیط حادثات دهر مانند حباب چشم

پوشیدن لباس عافیت شد در برم

چون نگه پرواز دارد اشک با چشم ترم

تخم اشک حیرتم بی ریشه نظاره نیست

در گره چون رشته پنهان است موج گوهرم