تپش آواره دست خیال کیستم یارب

محبت در قفس دارد به چندین رنگ ز نارم

به این رنگی که چون گل در نظر دارد بهار من

به گرد خویش گردانده ست یاد او چه مقدارم

که همچون سبحه مرکز می دود بر خط پرگارم

به طوف کعبه و دیرم مدان بی مصلحت سیرم

هلاک منت غیرم مباد افتد به خودکارم