سویدای دل ست این یا سواد وحشت امکان

برون وحشتم گردی ست در هر جا گذر دارم

نه برق و شعله میخندم نه ابر و دود می بندم

چراغ انتظارم حیرتی از چشم تر دارم

که تا واکرده ام مژگان غباری در نظر دارم

نشد سعی غبارم آشنای طرف دامانی

چو مژگان بر سر خود می زنم دستی که بر دارم