کف خاکستری در جیب این آتش نشان دارم

نپنداری به مرگ از اضطراب شوق وامانم

سپند حسرتم تا سرمه می گردم نشان دارم

ز رمز محفل بی مغز امکانم چه می پرسی

به این افسردگیها شوخیی دارد غبار من

که گر دامن فشانم ناز چشم آهوان دارم

به رنگ گردباد از خاکساری می کشم جامی