که من چندانکه برمی آیم از خود نردبان دارم

سرو کار شفق با آفتاب آخر چه انجامد

تو تیغی داری و من مشت خونی در میان دارم

بلندیهای قصر نیستی را نیست پایانی

نگردی ای فسردن از کمین شعله ام غافل

که درگرد شکست رنگ ذوق آشیان دارم

شرارم در زمین بی یقینی ریشه ها دارد