شرارم در زمین بی یقینی ریشه ها دارد

که من چندانکه برمی آیم از خود نردبان دارم

نگردی ای فسردن از کمین شعله ام غافل

که درگرد شکست رنگ ذوق آشیان دارم

اگر گویی گلم هستم و گر خواهی خزان دارم

گه از امید دلتنگم گهی با یا س در جنگم

خیال عالم بنگم نه این دارم نه آن دارم