غبار زندگی چون مو نمودارست ازین شیرم

چرا صیاد چیند دامن ناز از غبار من

که چون آب گهر رنگی ندارد خون نخجیرم

دم پیری سواد ناامیدی کرده ام روشن

ببینم تا کجا تسکین رسد آخر به فریادم

درین محفل نفس عمری ست از دل می کشد تیرم

غباری هم ز من پیدا نشد در عرصه امکان