به تدبیر گهر آبی که دارم خاک می سازم

خیال از چین ابرویی تبسم می کند انشا

به ناموس محبت زهر را تریاک می سازم

غرور اعتبار از قطره ام صورت نمی بندد

شکار افکن چو خون صیدم از ره برنمی دارد

ز نومیدی به خود می پیچم و فتراک می سازم

در این ماتمسرا بیدل مپرس از کسوت شمعم