که من در بیخودیها نیز با ادراک می سازم

در آن عالم که انداز عروجی می دهم سامان

سری می آورم درگردش و افلاک می سازم

نمی دانم چسان کام امید از عافیت گیرم

به هر تقدیر خورشیدیست سامان غبار من

به گردون گر ندارم دسترس با خاک می سازم

به عشقت تا ز ننگ وضع بی دردی برون آیم