چه سازم کز بلای اضطراب دل شوم ایمن

به یاد من مکش زحمت فراموشم ، فراموشم

حدیث حیرتم باید ز لعل یار پرسیدن

چه می گوید که آتش می زند در کلبه هوشم

خموشی هم نفس دزدیده فریادست در گوشم

ز کس امید دلگرمی ندارد شعله شمعم

به هر محفل که باشم با شکست رنگ در جوشم