چو گل تا زبن چمن دوری به کام ساغرم خندد

دماغ شهرت عنقا ندارد ریزش بالم

به رنگی آب می گردم ز شرم خودنماییها

که سیلابی کند در خانه آیینه تمثالم

به زیر خاک باید رنگها گرداند یک سالم

دلی کو تا به درد آید ز عجز مدعای من

نفس شور قیامت می کند انشا و من لالم