ز صد روزن به حیرت می تپد در پرده بادامم

هنوزم شمع سودا در نقاب هوش می سوزد

سرا پا آتشم اما به طرز سوختن خامم

به چشم بسته غافل نیستم از شوق دیدارت

شرار برق جولان از رگ خارا نیندیشد

کند صد کوچه بیداد را رنگین گل اندامم

شکوه حسرت دیدار قاصد بر نمی تابد