می زنم آتش به خود تا رفع خار پا کنم

هیچ موجی از کنار این محیط آگاه نیست

من ز خود بیرون روم تا ساحلی پیداکنم

ناخنی در پرده طاقت نمی یابم چو شمع

یکنفس آگاهی ام چون صبح بود اما چه سود

گرد از خود رفتنم نگذاشت چشمی واکنم

می شود در انتظارت اشک و می ریزد به خاک