کز خیال پر به خود هم اشتباهی می کنم

آنقدر وامانده عجزم که مانند هلال

سیر ابرو تا جبین در عرض ماهی می کنم

دوری مقصد به این نیرنگ هم می بوده است

هیچکس را جز حیا در جلوه گاهش بار نیست

چشم می گردد عرق تا من نگاهی می کنم

در طریق عجز همدوشم به وضع آبله