ز رنگ رفته همان سر به بالش پرکاهم

به گلشنی که ادب داشت آبیاری حیرت

نمو ز جوهر آیینه وام کردگیاهم

کفیل عافیت من بس است وضع ضعیفی

به صفحه ای که نویسند حرفی از عمل من

خطاست نقطه اش از انفعال کار تباهم

به جز وبال چه دارد سواد نسخه هستی