ز خود برآی و تماشای عرض شوکت من کن

ز سنگ تفرقه چون غنچه خامشی است پناهم

تحیرم جرس شوق کاروان که دارد

که شور رفتن دل می چکد ز تار نگاهم

که برتر از خم گردون شکسته اند کلاهم

غرور حسن تو زیر قدم نکرد نگاهی

به ودایی که دل برق سوخت عجز گیاهم