مردان ز غم سختی ایام گذشتند

من زان گل نشکفته چه رنگم که برآیم

بی همتی از تهمت پستی نتوان رست

زلف تو دهد دست به چنگم که برآیم

من نیز بر این کوه پلنگم که بر آیم

یکبار ز دل چون نفسم نیست گذشتن

تا چند خورم خون و بلنگم که برآیم