عمریست می خورم دم شمشیر خونفشان

چون شمع بس که در تب عشقت گداختم

محمل کشید بر سر تبخالم استخوان

نی آب خضر دارم و نی چشمه حیات

در راه انتظار کسی خاک گشته ام

مشت غبار من به سلام چمن رسان

چون صبح رنگ آیینه هیچکس نی ام