چو سنگ شیشه به دامن شکست دل به کمینم

غریب مصلحتی بود ازین جلب نگذشتن

ترددی ز پل دوزخم گذشت به خاطر

یقین به تجربه گفت از سر غضب نگذشتن

نشسته در رهم ازکوچه حلب نگذشتن

صد آبرو به گره بستن است بیدل ما را

به رنگ موج گهر از فشار لب نگذشتن