خون می خورم از آبله بر نیش نبردن

برگشتن مژگان بتان قاصد نازی ست

ظلم است نویدی به دل ریش نبردن

دردا که دل اگه نشد از لذت دردی

ساقی خط ییمانه نی ام حوصله تا چند

حیف است به موج می ام از خویش نبردن

جز در سخن بی غرضی راست نیاید