عصا به پیش گرفته ست جابه جا کندن

جهان چو شمع فرو می رود به خاک سیاه

به سر فتاده هواهای زیر پا کندن

قد دو تا به کجا می بری تامل کن

چو صبح شهرت موهوم جز خجالت نیست

نگین به خنده ده از نقش بر هواکندن

گشود تکمه به پیراهن حیا مپسند