چینی به سفیدی نکشد ظلمت مویش

اشک است گر از رشته برآید گهر من

آیینه تحقیق شکستم چه توان کرد

در زلف تو آشفت چو مژگان نظر من

شامم شبخون بود که زد بر سحر من

تا جوهر آیینه ام از پرده برون ریخت

عیب همه کس گشت نهان در هنر من