عیب همه کس گشت نهان در هنر من

چینی به سفیدی نکشد ظلمت مویش

شامم شبخون بود که زد بر سحر من

تا جوهر آیینه ام از پرده برون ریخت

خرسندی طبع از همه اقبال بلند است

چون می ز دماغی ست فلک پی سپر من

عریانی ام آیینه تحقیق ندارد