خرسندی طبع از همه اقبال بلند است

شامم شبخون بود که زد بر سحر من

تا جوهر آیینه ام از پرده برون ریخت

عیب همه کس گشت نهان در هنر من

چون می ز دماغی ست فلک پی سپر من

عریانی ام آیینه تحقیق ندارد

رنگ تو مگر جامه برآرد زبر من