تا جوهر آیینه ام از پرده برون ریخت

در زلف تو آشفت چو مژگان نظر من

چینی به سفیدی نکشد ظلمت مویش

شامم شبخون بود که زد بر سحر من

عیب همه کس گشت نهان در هنر من

خرسندی طبع از همه اقبال بلند است

چون می ز دماغی ست فلک پی سپر من