شامم شبخون بود که زد بر سحر من

آیینه تحقیق شکستم چه توان کرد

در زلف تو آشفت چو مژگان نظر من

چینی به سفیدی نکشد ظلمت مویش

تا جوهر آیینه ام از پرده برون ریخت

عیب همه کس گشت نهان در هنر من

خرسندی طبع از همه اقبال بلند است