چون می ز دماغی ست فلک پی سپر من

تا جوهر آیینه ام از پرده برون ریخت

عیب همه کس گشت نهان در هنر من

خرسندی طبع از همه اقبال بلند است

عریانی ام آیینه تحقیق ندارد

رنگ تو مگر جامه برآرد زبر من

من خود به خیالش خبر از خویش ندارم