که شمع بود دل و سوختم به محفل او من

در این تپشکده بی اختیار سعی وفایم

غمش به هر که کشد تیغ ، بال بسمل او من

کجا برم غم نیرنگ داغهای محبت

به سایه دوری خورشید بست داغ ندامت

چرا غبار خودم گر نرفتم از دل او من

به عالمی که وفا تخم آرزوی تو کارد