ازنفس خون شد صدای شهپر عنقای من

دیده آهو نگردد تهمت آلود بیاض

صبح یک خواب فراموش ست از شبهای من

هستی موهوم عرض بی نشانی هم نداد

می کشم چون صبح از اسباب این وحشت سرا

تهمت ربطی که نتوان بست بر اجزای من

فرصت ازکف رفت و دل کاری نکرد، افسوس عمر