داد دامان دعا هم دست ناگیرای من

عمر ها شد انفعال از آستانت می کشم

کاش نقش سجده ای می بست سر تا پای من

بر امید حلقه آغوش فتراک کرم

آنسوی اندیشه ام هنگامه ساز خامشی است

جهد آن دارم که دل هم نشنود غوغای من

تا نفس پر می زند دل محو اسباب است و بس