کزو چو شعله توان کرد ناله ها رنگین

سراغ مردمک از چشم ما مگیر و مپرس

خیال خال سیاه تو کرده است کمین

هوای گلشن یاد ترا بهاری هست

چو صبح از دم تیغ تو پای تا به سرم

جراحتی ست که دارد تبسمی نمکین

به شعله کاری غیرت هزار دوزخ نیست