سر سودایی دارم که بی مغزی ست بار او

به داغی آشناگشتیم مفت عیش موهومی

در ین گلشن گلی چیدیم ما هم از بهار او

ز تکلیف دم تیغش خجالت می کشم ورنه

حیا می خواهد از ما نازک اندامی که از شرمش

دو عالم چشم پوشد تا شود یک جامه وار او

وطن گر مایه افسردن است آوارگی خوشتر