ماوا کشیده ایم به دشتی که تا ابد

جو شد ز چشم آبله پا نگاه او

چون شمع قطع ساز نفس مفت بیدلی

کزاشک تیغ آب دهد برق آه او

برق آب می خورد ز زبان گیاه او

حیران دستگاه حبابم که بسته اند

نقد محیط در خم ترک کلاه او