تیغ جوهردار عریان می کنم در عرض آه

نیست غافل معنی آسایش از بیطاقتان

درکمین کاروان خفته ست منزل سر به راه

بسکه پیچ و تاب حسرت در نفس خون کرده ام

جوهر آیینه ای درگرد پیغامم گم است

ناله من می رود جایی که می گردد نگاه

گر سلامت خواهی از ساز تظلم دم مزن