به دماغ پوچ مغزان چقدر هوا نشسته

به چه دلخوشی نگریم ز چه خرمی نسوزم

که در انجمن چو شمعم ز همه جدا نشسته

چو حباب عالمی را هوس کلاه داری ست

به غرور هستی ای صبح مگذر درین گلستان

که صد آینه به راهت نفس آزما نشسته

ره ناله نیست آسان به خیال قطع کردن