که نی از گره درین ره به هزار جا نشسته

به غرور هستی ای صبح مگذر درین گلستان

که صد آینه به راهت نفس آزما نشسته

ره ناله نیست آسان به خیال قطع کردن

به سجود آن دو ابرو نه من وتو سر به خاکیم

به عروج آسمان هم مه نو دو تا نشسته

گل زخم ناوک او چقدر بهار دارد