ما دل گداختیم به سودای آینه

بیچاره دل چه خون که ز هستی نمی خورد

تنگ است از نفس همه جا، جای آینه

در عالمی که حسن ز تمثال ننگ داشت

تاکی دل از فضولی حرصت الم کشد

زنگار نیستی مکن ایذای آینه

آنجا که دل طربکده عرض نازهاست