عیش و غم آن به که از تمییز آن کس بگذرد

دعویت بی پرده شد آخر که ملزم رفته ای

ای خیال آواره اکنون جای آرامت کجاست

از بهشت آخر تو هم با صلب آدم رفته ای

تا بهشت آمد به یادت در جهنم رفته ای

آمدن فهم نشان تیر آفت بودن است

گر بدانی رفته ای در حصن محکم رفته ای