تا بهشت آمد به یادت در جهنم رفته ای

ای خیال آواره اکنون جای آرامت کجاست

از بهشت آخر تو هم با صلب آدم رفته ای

عیش و غم آن به که از تمییز آن کس بگذرد

آمدن فهم نشان تیر آفت بودن است

گر بدانی رفته ای در حصن محکم رفته ای

هیچکس در عرصه وحشت گرو تاز تو نیست