کو آنقدرم رنگ که آرد به شکستی

عمری ست بهار دل فردوس خیال است

گل تخت چمن بارگه غنچه نشستی

خجلت کش نومیدی ام از هستی موهوم

فطرت چقدر گل کند از پیکر خاکی

کردند بلند آتشم از خانه پستی

هر چند که اقبال کلاهم به فلک سود