خرد را در مقام هوش تسلیم جنون کردم

که از وحشت نگیرد دامن اندیشه اش گردی

به توفان تماشای که از خود رفته ام یارب ؟

که گردم می دهد یاد از نگاه جلوه پروردی

به حال خوبش هم باز آمدن دارد ره مردی

تماشای سواد عافیت برده ست از خویشم

مگر مژگان بهم آردکسی تا من کنم گردی