چو اخگر در شکست رنگ ییدا کرده ام گردی

ز خود رفتن به یادت ریشه در موج گهر دارد

به این تمکین نمی باشد خرام نازپروردی

به جیب بیخودی دارم سراغ شعله جولانی

خمار عافیت نتوان شکست از نشئه صهبا

گرفتم چون خزان در خون گرفتم چهره زردی

ز بس جوش مخنث می زند این عرصه عبرت