نگر آنکه پیش خیال خود به خیال آمدن آمدی

هوس تعلق صورتت ز چه ره فتاده ضرورتت

برمیدی آنهمه از صمد که به ملک برهمن آمدی

ز عدم جدا نفتاده ای قدم دگر نگشاده ای

نه سفر بهار طراز شد، نه قدم جنون تک و تاز شد

به خودت همین مژه باز شد که به غربت از وطن آمدی

نه لبت به زمزمه چنگ زد، نه نفس در دل تنگ