که چو شمع در بر انجمن ز چه بهر سوختن امدی

چه شد اطلس فلکی قبا که درآید آن ملکی ردا

که تو در زیانکده فنا پی یک دو گز کفن آمدی

ز خروش عبرت مرد و زن ، پر یاس می زند این سخن

ز مزاج سایه آفتاب اثر دویی نشکافتم

من اگر نه جای تو داشتم تو چه سان به جای من آمدی

به هوس چو بیدل بیخبر در اعتبار جهان مزن