نیست اقامتگه کس وادی جولان هوس

می گسلد هر نفسم رشته ساز سحری

همچو سپندم همه تن داغ دلی سرمه کفن

تا عدم از هستی من ناله فشانده ست پری

دامن عجز است رسا، آبله پایان سفری

هست امل پروریی لازم اقبال جهان

بی تری مغز بلندی نکند موی سری