بی ناخنی ام خون کرد از خجلت سرخاری

ما ذره موهومیم اما چه توان کردن

تشویش کمی ها هم کم نیست ز بسیاری

فریاد ز افلاسم کاری نگشود آخر

پرهیز میسر نیست از مخترع اوهام

چون چشم بتان عام است بیدادی و بیماری

بار نفس بیدل بر دوش دل افتاده ست