که غنچه سان گل پرواز در بغل داری

چو گل درین چمن از بحر عبرتت کافیست

تبسمی که همان چین دامن انگاری

به رنگ و بو دل خود بسته ای و زین غافل

گره ز کار فروبسته تو بگشاید

اگر چو غنچه دل شبنمی به دست آری

غبار دامن این دشت ناله اندود است